Serçeler her zaman vardı, onları yok eden egolarıydı. Narsistliğin esiri olmayan serçeler her daim güzel öterlermiş. Bir minik serçe gizli düşlerinde her gece, mavi bir pencere görürmüş, bembeyaz inci çiçeklerinin içinde. Heyecanla her gece konarmış mavi saksılı mavi pencereye. Başka kuşların keşfetmesini istemezmiş. Çok kıskanırmış ve kıskandığında ötüşü bir serçenin...